PINYIN — วันที่ 1 — วรรณยุกต์ 4 เสียง — หัวใจของภาษาจีนกลาง

Panpan
ทุกพยางค์ภาษาจีนกลางประกอบด้วย 3 ส่วน: พยัญชนะต้น (ไม่บังคับต้องมี) + สระ (บังคับต้องมี) + วรรณยุกต์ (บังคับต้องมี) เราจะเริ่มจากส่วนที่สำคัญที่สุดและคนเรียนมักมองข้าม นั่นคือวรรณยุกต์ ข้อดีของคนไทยคือเราคุ้นเคยกับภาษาที่มีวรรณยุกต์อยู่แล้ว แต่ก็มีกับดักที่ต้องระวังเป็นพิเศษ
ภาพห้องทดลองเสียงสำหรับบทเรียน วรรณยุกต์ 4 เสียง — หัวใจของภาษาจีนกลาง
มองภาพ แล้วลองทำเสียงตาม

คำศัพท์วันนี้

妈
mā
แม่
她是我妈。
Tā shì wǒ mā.
เธอคือแม่ของฉัน
麻
má
(อาการ) ชา / ป่าน
我的腿麻了。
Wǒ de tuǐ má le.
ขาฉันชา
马
mǎ
ม้า
那是一匹马。
Nà shì yì pǐ mǎ.
นั่นคือม้าตัวหนึ่ง
骂
mà
ด่า
妈妈骂了我。
Māma mà le wǒ.
แม่ด่าฉัน
八
bā
แปด
我八岁了。
Wǒ bā suì le.
ฉันอายุแปดขวบ
拔
bá
ถอน (ผม/ฟัน)
他拔了一颗牙。
Tā bá le yì kē yá.
เขาถอนฟันไปหนึ่งซี่
把
bǎ
จับ / ลักษณนาม
把门关上。
Bǎ mén guānshàng.
ปิดประตูด้วย
爸
bà
พ่อ
我爸很高。
Wǒ bà hěn gāo.
พ่อของฉันสูงมาก

ไวยากรณ์วันนี้

เสียง 1 (ā): สูงเรียบยาว คงที่ตลอด เหมือนลากเสียง "อา~" โทนสูงไม่มีขึ้นลง เสียง 2 (á): จากกลางขึ้นสูง คล้ายเสียงจัตวาที่ถามว่า "หา?" เสียง 3 (ǎ): ลงต่ำก่อนแล้วค่อยขึ้นเล็กน้อย — นี่ไม่ใช่เสียงเอกไทย! ต้องกดลงต่ำสุดก่อน (ในคำพูดจริงมักออกแค่ครึ่งแรกคือกดต่ำเฉยๆ ไม่เด้งขึ้น) เสียง 4 (à): จากสูงตกลงต่ำทันที เหมือนเสียงโทที่สั่งการหนักแน่น เสียงเบา (a): สั้น เบา ไม่มีน้ำหนัก เหมือนพูดผ่านๆ

妈
mā
Tone 1 (สูงเรียบ) — แม่
麻
má
Tone 2 (ขึ้นจากกลางไปสูง) — ป่าน/ชา
马
mǎ
Tone 3 (ลงต่ำแล้วขึ้น) — ม้า
骂
mà
Tone 4 (ตกจากสูงไปต่ำ) — ด่า
吗
ma
เสียงเบา — คำลงท้ายประโยคคำถาม